Casus: Je functietitel liegt (en iedereen gelooft het)

Je werkt al jaren in het informatiedomein en je expertise is helder: je zorgt dat informatie klopt, vindbaar is en verantwoord kan worden. Toch merk je dat je rol telkens opnieuw wordt geïnterpreteerd. In de ene organisatie word je pas betrokken als “de archieven moeten worden opgeschoond”, in de andere zit je aan tafel bij strategische trajecten rondom data en digitalisering.

In gesprekken merk je dat verwachtingen uiteenlopen. Collega’s zien je soms als uitvoerder, terwijl het management verwacht dat je richting geeft. Je beweegt continu tussen die werelden, zonder dat daar een duidelijke positionering of mandaat tegenover staat. Dat vraagt niet alleen vakinhoud, maar ook politieke sensitiviteit en zelfpositionering.

Voor medewerkers leidt dit tot rolverwarring en het gevoel continu te moeten bewijzen wat je toevoegt. Leidinggevenden zoeken houvast in functiebeschrijvingen die de werkelijkheid niet meer dekken. Bestuurders denken dat ze sturen op capaciteit, terwijl ze in feite sturen op framing.

De onderliggende beweging is duidelijk: het vak verschuift van uitvoerend naar strategisch, maar organisaties hebben die beweging nog niet volledig vertaald naar structuur, mandaat en verwachtingen.

Om bij stil te staan

Zolang de naam van de functie het gesprek bepaalt, blijft de inhoud afhankelijk van interpretatie in plaats van van richting en bedoeling.